Crufts, de grootste hondenshow ter wereld

Al meer dan 100 jaar vindt in maart in Birmingham (VK) de Crufts Dog Show plaats. Jarenlang werd deze in Londen gehouden, wat veel beter was omdat je dan ook van de stad kon genieten. Maar met 22.000 honden die in vier dagen worden ingeschreven, zijn Londen en Earls Court op een gegeven moment te klein geworden. Ik bezocht mijn eerste Crufts in 1975. Destijds met de trein vanuit Bremen/D, samen met de familie Hoyer tot Hoek van Holland, daarna met de veerboot en vervolgens weer met de trein naar Londen. Dat was zo spannend en indrukwekkend. Mijn Engels bestond toen uit losse woorden die ik uit mijn Langenscheidt-woordenboek had opgezocht. Daarna kocht ik van mijn maandloon als leerling van 180 Duitse mark een heel dikke Langenscheid-woordenboek Duits-Engels. Dat kostte toen 80 Duitse mark. Ik vertaalde de brieven woord voor woord. Dat moet vreselijk zijn geweest voor de Engelse fokkers die ik had aangeschreven. Maar ik kreeg wel antwoorden.

Tot zover de beginjaren van mijn  Crufts.

Sinds 2019 ben ik niet meer naar Crufts geweest; na meer dan 40 Crufts was ik het beu geworden.

MAAR: Mijn “Caro” is een van de meest succesvolle honden die ik ooit heb gefokt, en met 2x Best in Show en 10 groepsoverwinningen in 4 landen wilde ik haar voorlopige showcarrière afsluiten met Crufts. Ze moet helaas op een gegeven moment puppies krijgen.

Daarom hebben we besloten haar op 5 maart 2026 op Crufts te showen bij de bekende rasspecialiste mevrouw B. Müller/CH (Pennylane OES). Daarvoor moest “Caro” zich kwalificeren, wat helemaal geen probleem was. Ik moest een ATC-nummer aanvragen bij de Engelse Kennel Club. Dat kost slechts 25 euro. Vervolgens moest ik minimaal 6 maanden van tevoren een hotel boeken en ik wilde niet meer het Hilton boeken, dat op 10 minuten loopafstand van het National Exhibition Centre ligt. Ik heb het IBIS Styles bij het NEC aanbevolen gekregen. Eigenlijk vermijd ik IBIS-hotels, maar het was maar 6 minuten naar onze hal. Dus heel ontspannen om er te komen. Voor de overnachting van woensdag op donderdag was het maar 180 euro, de tweede nacht was dan het dubbele: 360 euro! Plus 45 euro parkeren. De kosten voor onze “Caro” zijn ze vergeten….. Natuurlijk zijn er hotels die beter zijn en veel minder kosten, maar dan sta je ’s ochtends in een eindeloze file en parkeer je ergens in het niets en moet je met de bagage en de hond naar de hal lopen. Dat wil ik niet.

Voor Paul en mij moest een ETA-inreisvisum voor het Verenigd Koninkrijk worden aangevraagd en betaald; dat was goedkoop, slechts 35 euro samen.

De overtocht door de tunnel moest worden geboekt. Omdat ik uit ervaring weet dat er altijd wel eens een file kan zijn en je dan de vastgeboekte trein mist en flink moet bijbetalen, heb ik een iets flexibeler tarief gekozen; inclusief de kosten voor “Caro” (dierencontrole) kwam het op 448,00 euro.

Woensdagochtend zijn we om 6 uur ’s ochtends in Maaseik vertrokken, niet via Brussel of Antwerpen, daar is altijd file. We zijn ontspannen via Mons, naar Lille/F naar Calais gereden. Daar eerst naar de dierenartscontrole, er waren veel honden die allemaal naar Crufts wilden. De Hongaren met hun Bobails en Bruno Ripp en zijn vrouw waren ook bij de controle.

Natuurlijk rijd ik de routes, en mijn Paul kan zich op de passagiersstoel uitrusten. Links rijden in Engeland – helemaal geen probleem. Ik ben al ontelbare keren in Engeland geweest. Geen files bij Londen, omdat we vroeg de overtocht hadden. We waren om 15.00 uur Engelse tijd (een uur achter) bij het hotel.

Inchecken, uitpakken en dan bij prachtig zonnig weer de hal verkennen. De OES bevinden zich altijd in hal 4, ring 19. Ik kende alleen de ingang van hal 1, die voelt aan als 2 km verwijderd van onze ring. Het NEC (National Exhibition Center) is enorm groot en alle 5 de hallen zitten vol, plus de nieuwe hal 8. Mijn nieuwsgierigheid won het en ik heb de hal en de ingang aan de achterkant gevonden, evenals de kortste route. De foto werd op Facebook gepost en de vraag kwam: hoe heb je dat gedaan om in de hal te komen!? Een beetje “Conny Magic” was genoeg.

Een drankje in het Epi Centrum van Crufts, het Hilton Hotel Metropol, is een MUST. Daar kom je onvermijdelijk alle bekende gezichten tegen en is het altijd een groot „Hallo, hoe gaat het met je?”. „Caro” heeft dat allemaal gelaten ondergaan.

Op weg naar het hotel

Ze stond tenslotte in het tijdschrift Our Dogs Special International. (Daar komt nog 1 pagina bij, wat 380 euro kost.)

De volgende ochtend weer om 5 uur uit bed, zodat we om 6.15 uur met de showuitrusting naar de hal konden gaan. We waren niet de eersten bij de Bobtail-ring om 6.45 uur. We hadden een geweldige plek gevonden, heel dicht bij de ring, zodat we de keuring goed konden volgen. Er waren 111 OES aangemeld, waarvan naar schatting 75% uit het buitenland kwam, ongeveer 55 reuen en 56 teven. De open klasse teven was de grootste klasse met 20 teven en was rond 13.00 uur aan de beurt. Zo had ik tijd om bijna alle bekenden gedag te zeggen en de keuring van de reuen te volgen. De resultaten zijn inmiddels overal te lezen. De winnende reu kwam uit Hongarije en was gefokt in de VS, de reserve-kampioen uit Nederland, gefokt in Frankrijk.

Ik zal het kort houden: “Caro” behaalde de 2e plaats achter een teef die in Engeland is gefokt en een kleindochter is van mijn “Norman Harrison”. Oké, natuurlijk had ik graag gewonnen, maar het mocht niet zo zijn.

Hier zijn veel foto’s van de open klasse teven. Dit was de tweede helft, omdat het onmogelijk was om ze allemaal tegelijk te laten lopen.

Met mijn “Caro” in de ring; deze prachtige foto’s heb ik gekregen van mevrouw Helena en Vasco Madeira.

Dit zijn de 5 geplaatste teven:

Deze foto ging heel Engeland rond, omdat een fotograaf van een bekend Engels countrymagazine hem had gemaakt. Hij publiceerde hem in een uitgave en schreef erbij: Zo kan het ook, vriendelijke Handlers, die elkaar feliciteren.

Dit is dan de foto van de winnaars: Ch. Shaggybo Spectacular Rival with Soulbobs en “Vorbildlich aus dem Elbe-Urstromtal” . Caro won, boven alle andere klassewinnaars uit de vele andere klassen, om het  Res. CC, oftewel Res. Beste Teef te worden.

De oogst van vandaag:

Daarna dronken we een paar glazen bubbels met verschillende oude en nieuwe bekenden. Dat zijn de bekende Bench-parties. “Caro” moest daarna naar de stand van Our Dogs in hal 3 om samen met Vincent Hogan, een zeer bekend gezicht, de Euro OES Show 2026 (24-5-2026) in België te promoten.

Rond 19.00 uur waren we weer terug in het hotel, Caro kreeg wat te eten en maakte het zich gemoedelijk onder het gordijn. We hadden een erg leuke avond met Matteo uit Italië, Carme en Christina uit Spanje, en Helen en Gareth uit Engeland.

De volgende ochtend ging onze wekker weer precies om 5 uur af; vertrek om 6 uur. Aankomst in Masseik om 16 uur, 1400 km heen en terug gereden. Onze hondenoppas had Uschi, Peter en Heidi weer geweldig verzorgd en vermaakt. (Nog eens 300 euro).

Tentoonstellen is een kostbare hobby. Eigenlijk moet ik wel gek zijn, ik zou met dat geld geweldige dingen kunnen doen. Maar ik vind het gewoon geweldig.

Voor onze reis hebben we een paar foto’s van “Caro” gemaakt en een beetje met AI gespeeld.

Mijn droomhond

Caro heeft nu eerst een zwangerschapsverlof. Half april verwacht ze puppy’s