Euro OES Show 2025 in Snekkerten/Denemarken.

Wanneer iemand op reis gaat….. Herinnert u zich onze turbulente reis naar Euro OES 2024 in Finland nog?

Het begin van onze reis naar Denemarken op donderdag 5-6-2025 was weer heel bijzonder……

Het ging zo: Chris zou om 15.00 uur in Maaseik aankomen om haar reisspullen plus “Winnetou” in mijn auto te stallen. Ze belde 15 minuten van tevoren en zei dat ze van de snelweg af moest omdat haar auto een probleem had. Ik dacht even na over wat ik moest doen. Mijn auto stond klaar, ik moest alleen nog “Peter” en “Caro” inpakken. Na 30 minuten rijden bereikte ik Chris vlakbij de afrit. Ze parkeerde op de vluchtstrook bij de ingang van een “café”, er was kilometers in de omtrek niets anders. Ondertussen belde Chris het Europese autohulpcentrum. Ze stuurden twee aardige jonge politieagenten. Haar man Jan moest komen om alles te regelen voor de kapotte auto. De reis duurde 1 uur en 20 minuten. Alles duurde oneindig lang en ik wilde eindelijk richting Denemarken rijden. Ondertussen begon ik de auto van Chris uit te laden en probeerde ik alle spullen plus “Winnetou” in mijn auto te krijgen.

Het was niet zo gemakkelijk en ik struikelde toen ik achter uit het busje stapte overmijn beautycase en belandde breeduit op de grond. Nadat ik er zeker van was dat er niets gebroken was, had ik de hulp van de mooie politieman nodig, om weer op de been te komen. Vraag me niet hoeveel pijn het deed. Vandaag, 2 weken later, slik ik nog steeds Ibruprofen en de osteopaat is me heel vertrouwd. Mijn rug doet nog steeds vreselijk pijn.

We wilden wegrijden, maar dat mocht niet van de inmiddels gearriveerde Nederlandse Rijkswegenwacht. Hij zou de auto dan laten wegslepen en in bewaring nemen. Het was een kwestie van 20 minuten, dan zou Jan gearriveerd zijn.

Ondertussen kwam een dame van het café op wiens oprit we geparkeerd stonden klagen. Het goed verstopte “café” werd niet bezocht door klanten die er normaal wel komen vanwege de politieauto en onze groep….. het bleek een bordeel te zijn en geen “café”.

Uiteindelijk gingen we om 16.30 uur op weg en kwamen we al het Pinksterverkeer tegen dat er in het Ruhrgebied was. Na 6,5 uur non-stop rijden en 550 kilometer kwamen we aan bij ons hotel in Neumünster. Ik was moe en had overal pijn.

De nacht in het harde hotelbed en 3 honden op de kamer hielpen niet. Het regende pijpenstelen. Ik had dagen ervoor geen zin om te gaan en nu had ik  liever rechtsomkeert gemaakt. Dus ik knarste mijn tanden en reed nog 4,5 uur door via Fun en de grote brug naar Zeeland naar Helsingor. Toen we Neumünster uitreden, passeerden we de Holstenhallen. Hier nam ik op 28 mei 1972 deel aan mijn allereerste hondenshow.

De weersvoorspellingen waren dramatisch, op zaterdag op de eerste show in Holsbaek zou het maar een beetje regenen, maar op zondag op de Euroshow, die buiten was, zou het stortregenen.

Toen we aankwamen bij het hotel regende het en we hebben de honden heel snel uitgeladen en meteen naar binnen gebracht. Het duurde even voordat alles uitgepakt was en we bleven mensen ontmoeten van over de hele wereld met en zonder OES.

Ik had geprobeerd Chris over te halen om zaterdag niet in Holsbaek te showen en gewoon rustig en ontspannen in het hotel te blijven. Dat was niet gelukt. We vertrokken om 6.30 uur de volgende ochtend, het was 1 uur rijden. Gelukkig was het droog met wat zon en wind. Toen we bij het showterrein aankwamen, konden we niet geloven wat we zagen! De parkeerplaats was ongeveer 1,2 km verwijderd van het showterrein. Ik dacht, hier moet ik niet aan denken met mijn rug en de pijn. We liepen toen twee keer naar het terrein met de kooien, tafels, tassen en de tent. Om 9.30 uur was alles klaar en hebben we de honden opgehaald.

We hadden ongeveer 24 honden voor ons, dus we hadden net genoeg tijd om de honden showklaar te maken. 24 OES uit Denemarken, Noorwegen, Zweden, Finland en Engeland en wij uit België waren ingeschreven. De keurmeester was de heer T. Rohlin uit Denemarken. Alles ging goed: “Peter” was beste van het ras, “Winntou” 2e beste reu achter hem. Alleen mijn “Caro” moest genoegen nemen met de 2e plaats achter een Reata teef die in Denemarken woont. Op de Euro Show de volgende dag kreeg ze een zeer goed, wat naar mijn mening ook terecht was. Maar goed, niet mopperen!

Wat wel positief was, was dat de teef voor Caro al Deens Kampioen was, dus “Caro” heeft nu een nieuwe titel “Deens Kampioen”.

De beste teven, de Reata teef en Caro en 3e van UK                                                                Beste teef “ Reatas Emma Lou” en onze “ Caro”.

” Peter” BOB,de keurmeester Dhr. Rohlin/DK,  BOS “Reatas Emma Lou”

Nu begon het wachten op de erering weer. Het duurde een tijdje en mijn rug wilde rusten. Ik keek rond om te zien of er een manier was om met de auto naar het showterrein te komen. Dat zou mogelijk moeten zijn na afloop van de show. Dat was te laat voor ons! We hadden de BBQ in het hotel om 19.00 uur voor de Euro Show. Vlak voordat de erering begon, die 1 uur te laat was, liep ik voor de 5e of 6e keer terug naar de auto en nam brutaal het voetpad, dat de enige toegangsweg naar onze tent was en het showterrein was . Chris en ik waren zo blij ….

Ik ging naar de erering en Chris begon met inpakken.

“Peter” was ook beste jeugdhond en zat bij de laatste 6 van alle jonge honden bij de keurmeester Mr Draganescu uit Roemenië.

Groep 1 werd gekeurd door mevrouw Lena Danker uit Finland en “Peter” en ik stonden op de 2e plaats kort voordat we stierven van de rugpijn. Natuurlijk had ik graag gewonnen, maar dan had ik zondag terug moeten komen. Dat zou onmogelijk zijn geweest omdat we op de Euro Show waren.

We legden alles snel in de auto en reden richting Snekkerten. Het was 18.30 uur en het begon te regenen. Maar we moesten onze tent voor de volgende dag nog opzetten. Alle anderen mochten vanaf 15.00 uur hun tent opzetten. Alles was dus bezet en het zicht op de tent met de ring was volledig geblokkeerd. Maakt niet uit! We zetten de tent op in de regen, gingen zo snel mogelijk naar de kamer en kwamen 30 minuten te laat aan bij de BBQ. We hadden hele aardige mensen aan tafel, de familie Bekkötter. Meneer Bekkötter vindt dat ik Paus…… moet worden, dat zie je op de video van de Euroshow.

Impressies van de show in Holsbaek.

De volgende ochtend was het droog, maar vanaf de middag zou het gaan regenen. De showtent stond op het laagste punt van het terrein. s Ochtends was het glad in de ring op het natte gras en vanaf de middag werd alles zachter en stonden we in de modder en liepen we allemaal met “handrem” door de ring.

De keurmeester voor de 106 OES was de Australiër Mr Ashley Reid. Niemand kende hem en hij fokt geen OES. Maar de regel is dat de keurmeester die de Crufts in Birmingham keurt in 2027, dus 2 jaar later, de Euro Show mag keuren.

Het bleek een erg prettige keurmeester te zijn, die zelfverzekerd overkwam en snel keurde. We vonden het keuren van de reuen leuker dan van de teven. Maar het was wederom een heel bijzondere sfeer. Veel, heel veel toeschouwers van over de hele wereld waren aanwezig.

Alles begon heel goed. “Peter” won de jeugdklasse reuen en “Winnetou” de tussenklassen. Toen kwamen alle reuen in de ring, 16 kampioensreuen en de open klasse alleen al …… Hij koos 4 reuen en dat was de reu “Bugaboo” uit Hongarije, die later beste van het ras werd, “Winntou” van Chris, Sjaak Meijer met ‘Robbie’ en ik met “Peter” Nu kreeg ik bijna een hartstilstand. Het was gewoon ongelooflijk.

“Winntou” was 2e beste reu achter de Bugaboo, Sjaak 3e beste reu met ‘Robbie’ en mijn “Peter” met zijn 14 maanden 4e beste reu. De wereld stond een beetje stil op dat moment.

Toen begon het te regenen en de teven moesten nog worden gekeurd. We konden bijna niets zien vanuit onze tent en probeerden af en toe de grote tent in te gaan om iets te zien. Het was er overvol omdat iedereen droog probeerde te blijven met zijn honden. “Caro” stond in de kampioensklasse met 23 teven en ik moest genoegen nemen met de 4e plaats. Daar was ik niet echt blij mee. Maar “Caro” is een heel ander type en iets speciaals. In de modder was haar mooie gangwerk nauwelijks te zien.

Aan het einde van de lange dag waren er twee hele mooie winnaars, de “ Bugaboo” reu die in Hongarije bij Jozef woont en zoals altijd geshowd werd door Zsolt en de prachtige “ Blondie” uit Griekenland die Res- Best in Show was op Crufts 2024. Zoals altijd harmonieus gepresenteerd door Matteo uit Italië, haar fokker.

Nou, last but not least werd “Peter” Best in Show Junior. Precies 10 jaar geleden op de Euro Show in Denemarken werd “ Norman Harrison aus dem Elbe-Urstromtal” Beste Junior in Show onder Woody Nelson/USA, Beiden zijn kinderen van mijn geliefde “ Multi Ch. Eldorado aus dem Elbe-Urstromtal”.

We reden de auto heel voorzichtig het drassige gazon op en pakten alles zo snel mogelijk in. Terug naar het hotel, de honden eten gegeven en in 15 minuten waren we aangekleed voor het galadiner.

Om 19.00 uur begon het galadiner, beroemd vanwege de viering van de winnaars en het optreden van de Aussies, de Fransen en een paar anderen.

Het was zo geslaagd! Heerlijk eten, geweldige muziek, veel dansen en veel lachen. Ik zat zo vol Asperine en Ibruprofen dat niets pijn deed en ik heb veel gedanst. Tussendoor kreeg “Peter” bezoek van een hele mooie teefje, die hij de volgende ochtend achter onze auto weer gedekt heeft. Een natuurtalent op 14 maanden oud. Ik ben zo trots op hem.

Maandagochtend ontbijt om 7 uur, dit keer waren de lieve Claudia Schibler en Regular Steiner onze tafelgenoten. Hoewel iedereen moe is en een lange reis naar huis voor de boeg heeft, neem je de tijd om uitgebreid afscheid te nemen.

Om 9.30 uur reden we in de stralende zon richting Rodby om de veerboot te halen. Om 20.00 uur waren we terug in Maaseik, zonder files en met Burger King van de drive-in.

Kort na de veerboot hielden we een korte pauze om de honden de tijd te geven hun benen te strekken.

De auto was weer vol en “Caro” reist alleen met haar schapenvacht.

Impressies van de Euro Show. Veel video’s van de avond zijn te vinden op Facebook